Hoop, lef, trots

Mannen die, zoals ik, tussen 1950 en 1990 in deze contreien geboren zijn, hebben het niet makkelijk. Voor een oorlogstrauma hebben we ons te laat gemeld en ook de karige jaren vijftig hebben we niet of nauwelijks meegemaakt. We kregen een paar verloren WK-finales voor onze kiezen en de tent waarin we als kind op vakantie sliepen had geen airco, dat was het wel zo’n beetje. Kortom: een ernstig tekort aan tegenslag en ongemak van betekenis. Zoals iedereen weet, leidt dat onvermijdelijk tot slappe karakters en weke ruggengraten. Het is geen sinecure om dan toch nog iets van het leven te maken. Geldt dat dan alleen voor de mánnen van mijn leeftijd? Ja. Vrouwen hebben nu eenmaal van nature zo nu en dan de wind even tegen. Nogal logisch dat je dan relatief sterk en standvastig in het leven komt te staan.

Ondertussen beginnen de gevolgen van ons ongezond zorgeloze bestaan zo langzamerhand zichtbaar te worden. Materieel hebben we het aardig voor elkaar, maar moreel begint het om ons heen te piepen en te kraken. Door de ontwikkelingen op ons continent, in onze atmosfeer en in onze stembus hebben we eigenlijk pas de laatste twee, drie jaar een paar concrete redenen om ons zorgen te maken. Rijkelijk laat natuurlijk, want de jaren des onderscheids zijn we ruimschoots gepasseerd. We kunnen onze zorgen laten horen, maar omdat het leven ons ongewild niet royaal bedeeld heeft met vormende ervaringen, komen we daarbij niet veel verder dan het internet. Hooguit gaan we op een mooie zaterdagmiddag even op een doodlopend stuk snelweg zitten en zodra het bevoegd gezag ons sommeert om naar huis te gaan, staan we op en doen we wat er van ons verlangd wordt. Bij die gelegenheid trof ik trouwens veel mensen van ná 1990 en die waren opvallend -en misplaatst- complimenteus voor mijn activisme. Ze zeiden dat het hen hoop gaf, dat ik lef had en dat ze trots op me waren. Een opmerkelijke combinatie van woorden, vond ik toen al.

Dat online gemijmer en gemopper is een vorm van bezorgdheid die je lang kunt volhouden, maar waar je weinig mee bereikt. Desondanks vindt de PTT (die heet vast anders tegenwoordig, iets met NL vermoed ik) het een bewonderenswaardige vorm van engagement. Sinds kort complimenteren ze ons er zelfs mee. Vanochtend lag er weer zo’n envelop op de deurmat waarop de dienstdoende postbeambte als aanmoediging voor mijn maatschappelijke betrokkenheid een stevig stempel over de postzegel had gedrukt: Duurzaam bezorgd.

scheursel

In het kader van de weemoed die ons (mij toch in ieder geval) deze week in zijn greep heeft, scheurde ik vanochtend weer eens ouderwets een stukje uit de krant. De column van Stijn Fens.

Vroeger deed ik dat wel vaker. Niet om het stukje te bewaren of in te plakken, maar om het aan mijn vader te geven. Fens schrijft in Trouw namelijk meestal over de katholieke kerk en zijn katholieke jeugd en aangezien mijn vader een katholieke jeugd had en over de katholieke kerk regelmatig een mening had, dacht ik hem daar een plezier mee te doen. Nooit van hem gehoord of dat inderdaad zo was, maar laten we het daar een andere keer over hebben.

Fens heeft het deze week -zoals bijna iedereen- over Wim de Bie. Meneer Fens schrijft dat hij dinsdag in de trein toevallig tegenover een man kwam te zitten die sprekend leek op O. den Beste, oud-leraar Duits die zich lang geleden op ongeëvenaarde wijze boos maakte over het obscene jaargetijde waarin we inmiddels weer verzeild zijn geraakt.

Toen ik op de achterkant van het scheursel keek, bleek daar ook nog eens een stukje over mijn favoriete vogel op te staan. Je hebt soms van die dagen. De hop! Misschien heb ik het al eens over ‘m gehad. Het is een vogel die ik als een lichtend voorbeeld beschouw. In tegenstelling tot mijzelf heeft de hop namelijk altijd een goed humeur. En ook veel gevoel voor humor. Vermoed ik.

Iemand zei deze week dat het met de polarisatie in ons land niet zo’n vaart zou lopen als Kees van Kooten en Wim de Bie nog wekelijks op televisie zouden zijn. Of dat waar is weet ik niet, maar misschien namen we onszelf dan wel iets minder serieus. Dat zou al helpen.

meer of minder?

Jarenlang waren het de Marokkanen over wie laatdunkend werd geschreven en gesproken. Goed dat daar een einde aan is gekomen. Maar we moeten niet de ene zondebok inruilen voor de andere en dat is wél wat er op dit moment gebeurt. Vóór je het weet, staat er ergens een fanatieke jonge politicus in een zaaltje te blèren: “Willen we méér of minder witte mannen met grijs haar?” 

port

ABN AMRO rekende jarenlang te veel rente voor zijn kredieten. Na veel gedoe gaat de bank de te veel geïncasseerde rente nu terugbetalen. Aangezien ik al decennialang een enthousiast lener ben, kan ik binnenkort een aardig bedragje tegemoetzien. En het zou best kunnen dat er nóg een compensatie in het vat zit. Bij het tv-programma Meldpunt zie ik namelijk zojuist dat oude port in veel gevallen helemaal niet oud blijkt te zijn. Als ook de portiers straks een deel van de ten onrechte in rekening gebrachte woekerprijzen moeten gaan terugbetalen, loop ik pas echt binnen.

dat is het lekkere van albert heijn

Als de supporters van Ajax, Feyenoord of Cambuur bij een wedstrijd vuurwerk afsteken, krijgt de club in kwestie een straf, meestal een boete. Is het een raar idee om supermarkten te beboeten wanneer klanten een plastic tasje met hun logo erop ergens laten slingeren?

bijwerkingen

In april 2010 maakte ik deel uit van een netwerkclubje van ondernemers die net als ik een indrukwekkend zakelijk imperium overeind trachtten te houden. Het gezelschap kwam met onregelmatige regelmaat bijeen in een hoofdstedelijk etablissement. Niet alle leden waren even onderhoudend gezelschap, dus het was zaak om aan het begin van de avond weloverwogen te schuifelen en dralen alvorens razendsnel op de juiste plaats aan tafel terecht te komen. Lees verder bijwerkingen

een foto in De Ysbreeker

De Ysbreeker was een kwart eeuw geleden nog niet het gelikte etablissement voor omhooggevallen grachtengordelbewoners en vermogende hipsters dat het nu is. Meer een eenvoudig dranklokaal met achterstallig onderhoud. En omdat het zich op loopafstand van Carré bevindt, was het na een historisch concert in Amsterdam een logische plek om samen te komen voor wie dorst had en wilde  napraten. Van die avond in de Ysbreeker is één foto,  Lees verder een foto in De Ysbreeker

timo

In november 1998 had ik zoveel geld verdiend met een paar op goed geluk aangeschafte internetaandelen dat ik naar Feedback in de Utrechtse Biltstraat (tegenwoordig heet die winkel Key Music) reed en mijn blauwe Pontiac vollaadde met Lees verder timo

trap

De treden van de trap schilder je om en om, als je ‘s avonds nog naar bed wilt. Maar hoe zie je na de tweede schilderdag nog welke treden je vandaag hebt geschilderd en welke gisteren? Omdat de Boekenweek dit jaar niet doorgaat, heb ik besloten de Boekenweekgeschenken van de afgelopen zestien jaar in te zetten. Opdat wij niet vergeten.