wat zijn er veel mannen verdrietig vandaag

wat zijn er veel mannen verdrietig vandaag

Wat zijn er veel mannen verdrietig vandaag. Keer op keer kregen we ‘m gisteren weer voorgeschoteld; de minuut die alles veranderde. Zestien passes en één rush. Jarenlang heb ik er niet naar kunnen kijken, omdat ik alleen maar kon denken aan de 89 minuten daarna. Gisteren pas begreep ik dat je het zo niet moet zien. Dat die 89 minuten in het niet vallen bij de allereerste. En dat die weer wordt samengevat in één moment van totale schoonheid en ontspanning. Na de negende pass komt Cruijff de bal ophalen bij Haan. Je ziet Arie even verbaasd opkijken als de aanvoerder op een relaxed drafje in zijn richting loopt. Waar komt die vandaan? Moest hij tijdens de eerste balomwentelingen nog snel even naar het toilet? Is hij naar binnen gelopen om te controleren of de kleedkamerdeur wel op slot zit? Cruijff loopt niet, hij dwarrelt. Als een zomerse sneeuwvlok, evenwijdig aan de middenlijn, onontkoombaar op weg naar de bal. De bal, die nog bruin was toen hij hem in de jaren vijftig in de Akkerstraat leerde hooghouden, is nu wit, met zwarte, ingezette stukken. Bijna roerloos ligt’ie aan de voeten van Arie Haan. Johan komt ‘m halen. En zodra hij ‘m heeft, maakt Arie zich uit de voeten. Hij rent weg als een straatjongen die geprobeerd heeft iets af te pakken van een kleiner kind, maar gesnapt is door een buurvrouw die toekeek vanaf het balkon. Voordat ze naar beneden kan komen, knijpt Arie ertussenuit. Cruijff blijft waar Haan was. Dat de midvoor de positie van de laatste verdediger overneemt, is ook vandaag nog ongebruikelijk. In 1974 was het ongehoord en onbegrijpelijk. Eén keer nog geeft Cruijff...
zo’n dag

zo’n dag

Ik liep buiten. Met de hond. Mijn veerkrachtige tred associeer je niet direct met kuieren, maar zo voelde het wel. Het was voorzichtig lenteweer. Bewolkt, maar aangenaam. Terwijl ik een specht een eik hoorde teisteren, flitste een ijsvogel voor me langs, vlak boven het water van de Vecht. In de tuin van de pastorie bloeiden de krokussen uitbundig en de magnolia bijna. Het was zo’n dag die je iedereen gunt. Ik kwam thuis en zette de radio aan.    ...
wipmolen

wipmolen

Het was de kleinste molen van de provincie Utrecht, las ik. Toen ik er bijna wekelijks langs fietste, wist ik dat nog niet. Had ik het wel geweten, dan had ik met die kennis nóg meer indruk kunnen maken op de dochter. Die keek me vanuit het kinderzitje al behoorlijk bewonderend aan wanneer ik haar vertelde dat het een wipmolen was, dat je de bovenkant met behulp van het kruiwiel helemaal rond kunt draaien en dat de molenaar met de wieken kan laten zien dat hij vrolijk of verdrietig is. Die encyclopedische kennis over molens had ik opgedaan tijdens mijn allereerste klus als gewetenloze broodschrijver. Als stagiair bij het Haagse reclamebureau Network schreef ik eind 1984 het Molenboekje. Dat boekje kreeg je gratis bij drie pakken Cruesli en heeft ongetwijfeld nog altijd een ereplaats in menig vaderlandse boekenkast. Het was zestien pagina’s dik. Of twintig, ik weet het niet meer precies. (Heeft één van de talloze bezoekers van deze website toevallig een exemplaar van het Molenboekje, dan ben ik geïnteresseerd, want in mijn eigen collectie ontbreekt dit literaire pareltje.) Het veelgeprezen naslagwerk kwam overigens niet zonder slag of stoot tot stand. Het idee om het overheerlijke ontbijtproduct nóg populairder te maken met behulp van een boekje over molens, werd door Quaker Oats weliswaar enthousiast ontvangen, maar het bedrijf verbond er de voorwaarde aan dat het zou worden samengesteld met medewerking van een gezaghebbende organisatie. Dus stuurde directeur Theo op een regenachtige vrijdagavond zijn indrukwekkende Renault 25 richting Noord-Holland om er een bestuursvergadering bij te wonen van De Vereniging De Hollandsche Molen. Ik mocht mee. De vergadering werd gehouden ten huize van de voorzitter, die niet in een molen bleek te wonen. Een tikje teleurgesteld belden we aan. Op de agenda stonden die avond tal van belangwekkende onderwerpen, maar men was zo vriendelijk...