stropdas

stropdas

Politiek geëngageerd zou ik mezelf niet willen noemen. Ik ben bijna altijd lief voor bijna iedereen. En bijna iedereen is bijna altijd lief voor mij. Veel ingewikkelder hoeft het wat mij betreft niet. Ik vind de politiek interessant om te volgen, maar niet om aan mee te doen. Tot je er ongewild bij betrokken raakt, dan moet je wel. Iemand wees me onlangs op een stropdas en vroeg me wat ik ervan vond. Nu ben ik in stropdassen eigenlijk alleen geïnteresseerd als ik ze aan stukken kan trekken, maar met deze was iets bijzonders. Het is de stropdas van een politicus en ik sta erop. Niet één keer, maar wel een keer of twintig. In zo’n geval kun je je als a-politieke allemansvriend niet langer afzijdig houden. Je wilt tenslotte wel even weten om wiens nek je precies geknoopt zit. Dat viel niet mee: Alexander Gauland. Een alternatief uit Duitsland. Op het eerste gezicht leek het me nog wel een prima baas. Weggezakte ogen, slappe wangen. Hij deed me wat denken aan een Basset, met de neus van een Teckel. Maar toen ik me in hem verdiepte, begon ik te twijfelen. Ik heb sterk de indruk dat hij lang niet altijd lief is en al helemaal niet voor bijna iedereen. Ik wil niet te snel oordelen, maar de dingen die hij zegt, doen me denken aan een tijd die ik gelukkig niet heb meegemaakt, omdat ik pas negen maanden oud ben. Dus mag ik eraf, van die stropdas? (En dan nog iets. Mijn baas heeft er moeite mee dat Thierry Baudet sinds enige tijd een soort van baard heeft, net als hij. Dus of die...
circus

circus

Basisschool De Windwijzer in Almere is vandaag niet dicht, zoals veel andere scholen, maar de kinderen krijgen ook geen les. In plaats daarvan organiseert de school een ‘circusdag’. Ik houd niet van circus. Gematigd enthousiast was ik dan ook, toen de Dochter, die destijds in groep 3 of 4 zat, zich aanmeldde voor een Circuscursus. Maar omdat je als positief ingestelde ouder áltijd achter je kind staat, stemde ik ermee in. Twaalf woensdagmiddagen lang zouden twee enthousiaste jonge juffen haar de fijne kneepjes van het circusvak bijbrengen. Met een heuse Voorstelling als afsluitende les en onvermijdelijk hoogtepunt. Toen de grote dag aanbrak, ging ik met enige tegenzin het rommelige zaaltje in dat dienst deed als piste. Mijn verwachtingen waren niet hooggespannen. Van kinderen van een jaar of zes maak je in drie maanden tijd geen volleerde acrobaten, verbluffende jongleurs en hilarische clowns, dat begreep ik ook wel. Helaas bleek de lat nóg lager te liggen dan ik al vreesde. Een blond jongetje dat met een bang gezicht op een eenwieler ging zitten, werd met twee handen vastgehouden en viel na anderhalve meter gestuntel met juf en al om. De Domme August keek doelloos om zich heen en was blijkbaar twaalf weken lang niet op de hoogte gesteld van het feit dat hij geacht werd om onhandig of grappig te zijn. De Dochter jongleerde – met één kegel. En die bevond zich vaker op de grond dan in de lucht. Na een kwartier was het gelukkig al voorbij. De helft van het hooggeëerde publiek wist nog een mager applausje voort te brengen, de andere helft staarde verbijsterd voor zich uit....