5, rue Albert Samain

5, rue Albert Samain

In april 1984 ging ik een week naar Parijs. Met de trein. Bijna eenentwintig en nog nooit alleen naar het buitenland geweest. Mijn vader bracht me in alle vroegte naar station Hollands Spoor. In mijn tas zat naast mijn treinticket, dat toen nog een langwerpig papier met drie doorslagen was, het nieuwste nummer van Muziekkrant Oor. Ik las er nauwelijks in, want bijna zes uur lang keek ik naar buiten. Naar bomen die voorzichtig uitliepen, naar stoppelige akkers, naar achterkanten van dorpen en steden die er steeds exotischer en tegelijkertijd grauwer uit gingen zien. Kort voor we Gare du Nord binnenreden, zag ik de Eiffeltoren. Jaren daarvoor had mijn zus een paar dagen gelogeerd bij haar toenmalige Parijse vriendje. (Verbazing met terugwerkende kracht: mócht dat zomaar?) Van een straatartiest op het Place du Tertre had ze voor mij een charmant aquarelletje van het stalen gevaarte gekocht. Dat hing al een paar jaar aan de muur in mijn slaapkamer. Ik had eens ergens gelezen dat het ding al honderd jaar in onderhoud was; tegen de tijd dat de schilders onderaan waren, was de bovenkant weer aan een nieuwe lik verf toe. Maar nu zag ik hem met eigen ogen. (Háár. Het is La Tour Eiffel.) Ze bestond dus echt. Ik ging staan en schoof het raam omlaag, om er dichterbij te zijn. De Eiffeltoren was niet de voornaamste reden van mijn bezoek aan de Lichtstad. Ik ging voor de liefde. Een rendez-vous met een ravissante au pair die ik nog kende van vroeger. Ze woonde op 5 Rue Albert Samain, 75017 Paris. Zesendertig jaar later hoef ik dat nog steeds...