bianchi

bianchi

Voor het winkeltje van Gaetano staan twee oranje plastic stoelen. Je kunt er in de zon je koffie opdrinken, maar dat doet bijna niemand. Waarschijnlijk omdat de stoep maar smal is en de ene na de andere auto er pal voor je voeten parkeert, om twee minuten later, met een brood of een paar tomaten op de passagiersstoel, weer weg te rijden. Vandaag komt hier de Ciclostorica La Leonessa langs, een fietstocht van Pelago naar Consuma en via Pomino en Rufina terug naar Pelago. Dat ziet er op de kaart uit als een vrolijk rondje van zo’n 90 kilometer, maar de werkelijkheid is anders. De ene ontmoedigend steile helling na de andere, die bergop je bovenbenen in brand doen vliegen en je in de afdaling het koude angstzweet op je voorhoofd bezorgen, al is het maar vanwege de talloze verraderlijke gaten in het asfalt. Het is de bedoeling dat je de Leeuwin met een klassieke racefiets, een bicicletta d’epoca te lijf gaat. Dat is niet het domein van twintigers en dertigers, dus zien we vandaag een gestage stroom grijzende mannen op oogstrelend slanke fietsjes aan onze cappuccino voorbijtrekken. Ze zijn fit, sterk en goed gesoigneerd, maar jaren van goed eten en zittend werk hebben hun sporen onontkoombaar nagelaten. De combinatie van stevige posturen en ragfijne frames doet me denken aan de wielrenners van Dik Bruynesteyn. De pastelkleurige buizen blinken in de voorjaarszon en vormen een onweerstaanbare match met de wielertenues van weleer, die ze bijna allemaal hebben opgediept en aangetrokken. Met zoemende banden en ratelende dérailleurs razen ze voorbij. Soms voorzien van een ontspannen glimlach, dan weer met een...
zwart-wit

zwart-wit

Een witte rookpluim die opstijgt uit de brede voorgevel van een paleis. Een bebrilde president met een helm op zijn hoofd die gespannen omhoogkijkt, meer bezorgd dan angstig. Alle beelden die ik van Chili heb, zijn in zwart-wit. In full colour is La Moneda een stuk witter dan op de grimmige foto’s van 11 september 1973. De kogelgaten van toen zitten nog in de muren, heb ik gelezen, maar 45 jaar na dato mogen wij alleen met een ruime boog om het presidentiële paleis heen lopen. De hekken die ons op afstand houden zijn ook wit, net als de uniformen van de mannen die de wacht houden. In het vergeetachtige zonlicht doet het pijn aan je ogen. De coup maakte indruk, toen. Ik was pas tien, maar keek wel naar het journaal. En ik las de krant, al beperkte zich dat tot de voor- en sportpagina (pagina 7) van Het Binnenhof. De gotische letters van de krant staan me nog streng voor ogen. Is de krant er al? De plof op de deurmat, om een uur of vier ‘s middags, een feestelijk moment. Maar ik dwaal af. Dat gedoe in Chili, dat hield me dus bezig. Ik verkeerde destijds in linksige kringen, moet u weten. Onder de intellectueel-revolutionaire opinievormers van die dagen, opmerkelijk vaak vertegenwoordigers van de gegoede burgerij, stond het vast dat de socialistische president Salvador Allende in zijn land druk bezig was het paradijs op aarde tot stand te brengen. Dat die heilsstaat in wording in de knop gebroken werd, was misdadig. Tegelijkertijd kwam het goed uit, want de posters van Che begonnen sleets te worden; hoog...
hiphop

hiphop

Ik reisde naar Londen af voor Musicaltherapie. Mede omdat we al op de luchthaven her en der zingende en dansende collega’s van de Dochter tegen het naar voetlicht en applaus hunkerende lijf lopen, heeft het Bill van Dijk gevoel me volledig in zijn greep tegen de tijd dat we op Trafalgar Square voor de National Gallery langs wandelen. We gaan niet naar binnen. Een dag later bungelen mijn benen enigszins in verwarring over de rand van het krap bemeten hotelbed. Musical is niet meer wat het geweest is. Gisteravond namen we plaats in het verrukkelijk versleten Noel Coward Theatre voor Girl From The North Country. Op het podium ontrolde zich een Depressief zootje ongeregeld dat te pas en te onpas moeilijke Dylanliedjes inzette. Vroeger, bij Mamma Mia en zo, paste zo’n tekst dan keurig in het verhaal, maar dat moesten we nu zelf allemaal maar een plaats geven. Daar zat ik met mijn geföhnde haar toch wat onwennig naar te kijken en luisteren. Vanochtend wees de Dochter me op een filmpje van een optreden dat plaatsvond toen het in het Witte Huis nog gezellig was, in 2009. Een man met een losgewrongen stropdas rapt zich door een zelfbedacht versje, dat gaat over een andere man van wie ik de naam nooit had kunnen onthouden als het niet óók de titel van een musical was die vandaag de dag volle zalen trekt, om het voorzichtig uit te drukken. De rapper heet Lin-Manuel Miranda en die naam stelt me even gerust, maar hij rapt dus wel. Terwijl ik dacht dat ik naar musical ging kijken. Het hiphopnummertje van die avond in...
stropdas

stropdas

Politiek geëngageerd zou ik mezelf niet willen noemen. Ik ben bijna altijd lief voor bijna iedereen. En bijna iedereen is bijna altijd lief voor mij. Veel ingewikkelder hoeft het wat mij betreft niet. Ik vind de politiek interessant om te volgen, maar niet om aan mee te doen. Tot je er ongewild bij betrokken raakt, dan moet je wel. Iemand wees me onlangs op een stropdas en vroeg me wat ik ervan vond. Nu ben ik in stropdassen eigenlijk alleen geïnteresseerd als ik ze aan stukken kan trekken, maar met deze was iets bijzonders. Het is de stropdas van een politicus en ik sta erop. Niet één keer, maar wel een keer of twintig. In zo’n geval kun je je als a-politieke allemansvriend niet langer afzijdig houden. Je wilt tenslotte wel even weten om wiens nek je precies geknoopt zit. Dat viel niet mee: Alexander Gauland. Een alternatief uit Duitsland. Op het eerste gezicht leek het me nog wel een prima baas. Weggezakte ogen, slappe wangen. Hij deed me wat denken aan een Basset, met de neus van een Teckel. Maar toen ik me in hem verdiepte, begon ik te twijfelen. Ik heb sterk de indruk dat hij lang niet altijd lief is en al helemaal niet voor bijna iedereen. Ik wil niet te snel oordelen, maar de dingen die hij zegt, doen me denken aan een tijd die ik gelukkig niet heb meegemaakt, omdat ik pas negen maanden oud ben. Dus mag ik eraf, van die stropdas? (En dan nog iets. Mijn baas heeft er moeite mee dat Thierry Baudet sinds enige tijd een soort van baard heeft, net als hij. Dus of die...