deuren

deuren

Hoe oud ze precies waren, onze schuurdeuren, weet ik niet. Waar ze vandaan kwamen wel. Op een mooie zondagmiddag, een jaar of acht geleden, stond er een man bij het tuinhek die zich voorstelde als een voormalige bewoner van ons huis. Eén van de vele. Hij vertelde dat hij onze schuurdeuren persoonlijk uit het ouwe AZU had verwijderd. Stevige deuren waren het, met ramen van groen figuurglas. Precies wat hij zocht voor de steeg naast het huis, waar hij een schuur van wilde maken. Hij had er nauwelijks iets aan hoeven vertimmeren, ze konden er zo in. Onze schuurdeuren kwamen dus uit het Academisch Ziekenhuis aan de Utrechtse Catharijnesingel, dat in 1989 verhuisde naar het universiteitscomplex van de Uithof en waar een paar maanden later de eerste Dochter werd geboren, maar dat laatste doet niet terzake, althans nu even niet. Het gebouw van het AZU ging open in 1871, maar zo oud waren de deuren niet, vermoed ik. Het is waarschijnlijker dat ze dagelijks open en dicht zijn gegaan vanaf 1924 of 1925, toen het ziekenhuis flink werd verbouwd en uitgebreid. Na hun enorme verdiensten voor de medische en academische wereld ontsnapten ze in 1989 dus aan de slopershamer en mochten ze van hun pensioen gaan genieten in een rustige woonbuurt. Een kalm bestaan als stijlvolle toegangspoort naar een schuur, die bijna twintig jaar later de onze zou worden. Geen kermende patiënten meer in meedogenloze ijzeren ziekenhuisbedden, hooguit een duwtje met de fietsband van een humeurige puber. Je kunt het op je oude dag slechter treffen als deur. Toen ik hun geschiedenis eenmaal kende, ging ik nog behoedzamer met...