voorbeeld voor europa

voorbeeld voor europa

Met de temperatuur stijgt deze week ook de spanning in Italië. De mensen zijn hier weliswaar meer voetbalsucces gewend dan wij -vier wereldtitels, één Europese en nog een handvol niet gewonnen finales- maar dat maakt de euforie niet minder groot, nu de nationale ploeg furore maakt in Frankrijk. Ik bekijk de achtste finale op een groot scherm dat in Florence speciaal voor Euro 2016 is opgesteld aan de oever van de Arno.De menigte Italianen om mij heen slaat de schrik om het hart wanneer de Azzurri het favoriet geachte Spanje met aanvallend voetbal en opkomende backs overrompelen. Verbijsterde blikken in het publiek. “Wanneer gaan we weer gewoon verdedigen en loeren op een geniepig countertje of een uitgelokte penalty, zoals we dat gewend zijn?”, lijkt de collectieve gedachte van de tifosi om mij heen. Ter zake kundig en geduldig als ik ben, leg ik deze en gene uit dat we hier te maken hebben met De Hollandse School, een benaderingswijze van de voetbalsport die lang geleden geïntroduceerd werd door een groot voetballer uit een klein landje aan de Noordzee, dat tot voor kort ook zelf deelnam aan grote toernooien. Waarderende blikken en royaal aangeboden biertjes zijn mijn deel – de Italiaan is niet alleen sluw, maar ook liefhebber van een goed gesprek. Later op de avond zie ik Arrigo Sacchi op de Italiaanse televisie, in het programma Il Grande Match. De inmiddels 70-jarige Sacchi was de architect van het grote AC Milan dat rond 1990 met Gullit, Van Basten en Rijkaard voor het eerst liet zien dat je van Italianen niet alleen kunt verliezen, maar dat ze ook van je...
brexit

brexit

Voor mij was het niets nieuws, die Brexit. Ik maakte al in mijn jeugd drie brexits mee. En ook nog een zexit. Het verdriet van Europa is nog vers. En natuurlijk zal het slijten, zoals ieder verdriet, maar helemaal weggaan zal het niet. De media hebben met name oog voor wat het ons gaat kosten, of onze veiligheid in gevaar komt en of er meer schapen zullen volgen, nu het Verenigd Koninkrijk de dam heeft gevonden. Maar de echte pijn zit in het gevoel dat ze dus niet meer van ons houden. Of in ieder geval niet genoeg om bij ons te willen blijven. En we hadden het zo fijn samen! Goed, zij haalden hun neus op voor die euro en dat voelde al een beetje onprettig, maar dat begrepen we nog wel. Wij moesten ook behoorlijk wennen aan dat nieuwe geld. In een oude tas vond ik gisteren een blauw tientje van vóór 2003 en dat vind ik nog steeds mooier dan het rode geval waarmee ik nu mijn pizza betaal. Maar ondertussen konden we het geweldig met elkaar vinden, de Britten en wij. Wij lachten om die ‘typisch Britse humor’ van ze, meestal, en zij gaven ons complimenten als we ze weer eens in onberispelijk Engels de weg naar the Anne Frank House wezen. Als je Cameron in Brussel naast Rutte zag staan, had je het idee dat hij er graag was en dat hij en zijn landgenoten zich thuis voelden bij ons. So far so good. Mooi niet dus. Ze willen weg en ze gaan het doen ook. Wij blijven achter met het gevoel dat we...