landloper

landloper

Op de dag dat de partij voor de vrijheid tien jaar bestaat, sta ik in Den Bosch naar De Landloper te kijken. Een schilderij uit 1493. Het schilderij van Jeroen Bosch -ik mag Jeroen zeggen van Jheronimus- laat een magere man zien die van een erf wordt verjaagd. Met een lange stok houdt hij een grommende hond op afstand. Een verband om zijn linkerkuit doet vermoeden dat hij al eens eerder met een waakzame viervoeter te maken heeft gehad. Als ik me probeer te verplaatsen in de gemiddelde huiseigenaar in de  Middeleeuwen, begrijp ik wel dat je zo’n ongenode bezoeker liever kwijt dan rijk bent. Je weet nooit wat je in huis haalt. Hij kan zich wel voordoen als een vrolijke vrijbuiter, maar waarom heeft hij dan een dolk aan zijn riem hangen? Vast niet alleen maar omdat hij rond het middaguur in de vrije natuur graag een appeltje schilt. Bovendien zou je er misschien wel één gastvrij willen ontvangen, maar als hij het onderweg aan zijn vrienden vertelt, moet je straks avond aan avond je zuurverdiende aardappelen delen met een heel regiment zwervers die al tijdens de maaltijd naar je dochters beginnen te gluren. Nee, hij mag nog zo vriendelijk kijken, de landloper is een risicofactor die maar beter aan je deur voorbij kan gaan. Bekijk je het schilderij wat nauwkeuriger, dan begin je je af te vragen wat die haveloze voorbijganger in dat huis eigenlijk te zoeken heeft. Welvaart en beschaving lijken er ver te zoeken. In het dak zit een groot gat, de ramen zijn stuk en de luiken hangen scheef aan de scharnieren. Maar zo lang de zon schijnt, maakt niemand zich er druk om. De bewoners hebben wel iets anders aan hun...
het is mijn schuld

het is mijn schuld

V&D verdwijnt uit het Nederlandse straatbeeld. Hoe is het mogelijk, vragen medewerkers, klanten, retailexperts en zelfs politici zich af. Waar ging het mis? Al de hele week komt de ene na de andere verklaring voorbij. Goedbedoelde pogingen, maar al die zelfverklaarde deskundigen zoeken in de verkeerde richting. Ze moeten namelijk bij mij zijn. Ik heb het gedaan, het is mijn schuld. Al weet ik dat zelf pas sinds kort. Net als iedereen las en hoorde ik dinsdag dat het doek definitief gevallen was voor V&D. Onwillekeurig gingen mijn gedachten een jaar of dertig terug. Twee zomers lang was ik een enthousiast en gewaardeerd medewerker van het toen nog florerende grootwinkelbedrijf. In het oergezellige Rijswijkse winkelcentrum In de Boogaard baarde ik dag in dag uit opzien met een proactieve en klantgerichte houding, destijds volstrekt onbekende strategieën in de Nederlandse detailhandel. In mijn eerste jaar bij V&D was ik verantwoordelijk voor de kampeerafdeling, die op de vierde en hoogste verdieping was ondergebracht. Het gebouw had een plat dak en vrijwel geen ventilatie, laat staan airconditioning, hetgeen op warme zomerdagen leidde tot onmenselijke werkomstandigheden, mede dankzij de meedogenloze stropdas-en-gesloten-boord-policy, die de heren Vroom en Dreesmann hun personeel oplegden. Dat de temperatuur regelmatig opliep tot boven de veertig graden, had ook voordelen. Het stelde mij in staat mijn klanten te overtuigen van het gemak en comfort van de tentjes van André Jamet in een ambiance die een sterke gelijkenis vertoonde met een veel te klein plekje onder de meedogenloze zon op een van schaduw verstoken Spaanse camping. Je reinste method selling, een geavanceerde, experience-georiënteerde verkooptechniek waarover ik nog eens een lijvig boekwerk hoop te publiceren. De voorspoedige omzetontwikkeling op de...
supernova

supernova

Wetenschappers in de Verenigde Staten en Italië hebben bewezen dat de ruimte kan trillen, lees ik net in de krant. Ik weet dat al sinds 28 april 1981. Ik was in Rotterdam-Zuid, samen met zo’n 8.000 andere mensen. Het experiment van die avond was volstrekt onwetenschappelijk, maar buitengewoon overtuigend. Drie uur lang trilden, beefden en zinderden de lucht, de vloer en het plafond, mijn trommelvliezen, mijn voortplantingsorganen en mijn hart, de stad, de wereld en het universum. In het aftandse sportpaleis was ik getuige van een echo van de oerknal en een supernova van euforie en levenslust, opwinding en doodsverachting, hoop en verlossing. Bruce Springsteen & the E Street Band. Live. Een zwart gat, waarvan ik de uitgang nooit meer wilde vinden. Op 14 juni staat Bruce in Den Haag. Zijn band heet nog steeds the E Street Band en de tour waarvan het concert onderdeel is heet, net als in 1981, The River Tour. Dat laatste is op zichzelf al een beetje gek, maar nog merkwaardiger is dat Bruce en zijn mannen in Den Haag de vier lp-kanten van The River integraal zullen spelen, zoals ze dat deze winter in de Verenigde Staten al avond aan avond doen. Sinds die cruciale avond in Ahoy, nu bijna 35 jaar geleden, was één van de redenen om keer op keer en tot in de meest exotische oorden ‘naar Springsteen’ te gaan het feit dat er nauwelijks sprake was van een vaste setlist. Dat is dus voorbij. Als je The River uit je hoofd kent -en dat is bij mij het geval- weet je precies wat je te wachten staat. In 1981 bestond mijn key to the universe uit een rafelig papieren kaartje, afgescheurd van een grote rol, waarop stond: Bruce Springsteen & the E Street Band – Ahoy Rotterdam – 28 april. Ik had er...