verduistering

verduistering

Een maandag in augustus, twee weken geleden. Bij het vallen van de avond kijken we naar een berg, waar op dat moment de volle maan achter vandaan klimt. Er is een hapje uit. Uit de maan, niet uit de berg. Omdat we in tijden leven waarin je op alles voorbereid moet zijn, maken we ons even ongerust, maar het blijkt te gaan om een onschuldige maansverduistering. “Wat is dat nou precies, een maansverduistering?” Hoewel de Dochters volwassen zijn, wenden ze zich bij vragen van groot belang nog altijd tot mij. Dat voelt goed, maar meestal is de vreugde van korte duur. Interplanetaire kwesties zijn niet mijn sterkste kant en onafwendbaar keuvel ik mijzelf in rap tempo de problemen in. “De schaduw van de aarde valt dan op de maan.” Net op internet opgezocht. Ik breng het overtuigend, al zeg ik het zelf. “Maar als het halve maan is en zo, dan is dat toch óók omdat de schaduw van de aarde op de maan valt?” Daar gaan we al. Geen flauw idee. “Nee, dan zie je alleen het deel van de maan waar de zon op schijnt.” Gelul in de ruimte, maar tot mijn verbazing kom ik er mee weg. Ik neem me direct voor nu eindelijk eens uit te zoeken hoe het precies in elkaar zit, want er zit een zonsverduistering aan te komen en dat levert natuurlijk weer lastige vragen op. Vandaag is het zover. Het evenement is toegewezen aan de Verenigde Staten en de symbolische waarde daarvan ontgaat niemand. Uiteraard heb ik me wéér niet ingelezen. De maan schuift voor de zon, zo ver kom ik...