Door de jaren heen heb ik John Gorka al met al niet langer dan enkele minuten gesproken. Toch weet ik zeker dat hij tot de sympathiekste mensen behoort die ik ken. Wanneer hij het kleine podiumpje op schuifelt, realiseer ik me dat ik hem te lang niet heb gezien. Dat is jammer voor mij, omdat ik de sympathiekste mensen die ik ken liefst iedere dag in mijn nabijheid heb. Van gemis wordt niemand vrolijk. Maar het bijna ongemerkt verstrijken van tien zomers en tien winters heeft ook bij John zijn sporen nagelaten. 

Ruim dertig jaar geleden ontdekte ik hem. Een intens treurige singer-songwriter die zo nu en dan tot zijn eigen verbijstering ook een happy song schrijft. Dan heb je mij al snel voor je gewonnen, zeker als je je liedjes zingt met een bariton als een kerkklok. Een jaar later ontmoette ik hem in levenden lijve. Een rijzige kerel, een paar jaar ouder dan ik, met een grote bos zwarte krullen en een fluwelen oogopslag. En een stem die ook als hij sprak onweerstaanbaar was. 

Vanavond oogt zijn forse gestalte gebogen en breekbaar, zijn haren zijn grijs en dun geworden en de zon schijnt in Pennsylvania dit jaar niet veel te schijnen. Bij de armzwaai waarmee hij tijdens zijn introduction song (I’m From New Jersey) subtiel refereert aan die andere gigant uit The Garden State, verliest hij bijna zijn evenwicht. Waardoor het alleen maar grappiger wordt. 

Gelukkig heeft zijn stem nog niets aan kracht en ontroering ingeboet. En zijn zinnen zijn nog altijd alleszeggend. Naarmate de jaren vorderen zie je de Italiaanse meisjes die inmiddels op leeftijd zijn helderder dan ooit voor je staan: Now they’ve married and gained some weight, but that weight I appreciate. 

John had nooit de gewoonte te veel van je tijd in beslag te nemen. Zijn liedjes zijn niet langer dan drie minuten en voor een optreden hoef je ook al geen hele avond vrij te houden. Vanavond, in het piepkleine theater op een steenworp afstand van ons ooievaarsnest, maakt hij geen uitzondering. Tijdens het laatste liedje zingt hij nog een paar keer No kings, bijna fluisterend, alsof hij wil onderstrepen dat uiteindelijk niet de schreeuwers maar de zachte krachten aan het langste eind zullen trekken en dan, na een dik uur, inclusief koffiepauze, zit het erop en verdwijnt hij glimlachend in de coulissen. You might like the gypsy life, people love you when they know you’re leaving soon.