7 oktober 2025
Om zeven over elf wandel ik de digitale kantine binnen van de schrijfclub waarvan ik sinds vandaag lid ben. De eerste bijeenkomst begon om elf uur, dus hoewel ik voor mijn doen redelijk op tijd was, heb ik de introductie van A, de oprichter, en het voorstelrondje van de deelnemers net gemist. De bedoeling van deze club is even simpel als intimiderend; we komen één keer per week virtueel bij elkaar en dan is het een kwestie van je bek houden en schrijven. Of je de webcam aan laat staan of een uur lang onzichtbaar schrijft mag je zelf weten, maar je microfoon moet uit. Die van mij staat nog aan, ontdek ik na een halve minuut, wanneer de uitbater van het clubhuis mij er niet onvriendelijk maar op besliste toon op wijst dat ze geluiden hoort. Gesnurk bedoelt ze, want mijn hond ligt onder de tafel en heeft te veel slaap om mee te doen aan het schrijfuur.
Ik kijk naar het scherm en zie negen meisjesnamen. Schrijven is voor vrouwen, mannen hebben ChatGPT.
Vijf clubgenoten zijn in beeld, vier schrijvers werken voorlopig nog achter de schermen. Ik laat de camera aan staan. Ik ben in de kamer gaan zitten om stilzwijgend op te scheppen met het ongeëvenaarde uitzicht vanuit mijn ooievaarsnest, maar na een tijdje zie ik dat mijn laptop te laag staat. Achter mijn hoofd zijn alleen het plafond en een paar wolken te zien. De camera nu nog uitschakelen heeft iets stiekems, dus ik laat het maar zo. De meeste andere deelnemers zitten in het ochtendlicht voor een achtergrond die uit boekenkasten, wijnrekken, reproducties en kamerplanten bestaat. B heeft er net als ik voor gekozen een statement te maken, maar zij is er wél in geslaagd. In een zomerse outfit zit ze het zichtbaar warm te hebben. Boven haar hangt een afdakje van houten boomstammetjes en op de achtergrond zijn wuivende palmbomen en langssnorrende brommertjes te zien. Indonesië, vermoed ik, omdat half Nederland dat dit jaar als vakantiebestemming lijkt te hebben gekozen. Wat is er toch mis met Terschelling of de Ardennen? Vijf minuten voordat het uur verstreken is, verdwijnt B uit beeld. Of de oorzaak een bomaanslag is, een plaatselijke laptopdief of gewoon onbetrouwbare wifi, horen we hopelijk volgende week.
M schrijft met pen en papier. Ongelinieerd papier, gok ik, in zo’n Moleskineboek dat je met een elastisch lint afsluit. Terwijl buiten beeld haar rechterhand heen en weer schuift, rust haar hoofd bijna op haar linkerschouder. Ochtenden in de jaren zeventig, laag licht door hoge ramen, proefwerken geschiedenis, de meisjes in mijn klas.
Wanneer in Utrecht de kerkklok twaalf uur slaat, meldt A zich weer voor een kort afsluitend woord. Ze hoopt dat het ons in dit uur gelukt is te doen wat we van plan waren. Maar als dat niet zo is, moeten we dat ook niet erg vinden, want het werkt voor iedereen anders. Terwijl ik ademhaal om mezelf nog even te gaan voorstellen, met een aardige kwinkslag over het feit dat ik de enige man ben, vertelt A dat ze nu in de week van haar cyclus zit waarin ze altijd wat onrustig is. Dat was ook vandaag het geval en zo zie je maar: elke dag is anders. Ik besluit het erbij te laten.