Naarmate mijn voetbalherinneringen verder in het verleden terechtkomen, worden de beelden steeds zwartwitter en als maar vager. Alsof het destijds, toen het decennium waarin ik werd geboren plaatsmaakte voor een nieuw en veelbelovend tijdperk, altijd mistig was in de stadions.

De pass van Rinus Israël was lang onderweg, een Schotse verdediger zag het Zweedse gevaar achter zich opdoemen maar kon alleen nog met zijn vingertoppen bij de bal. Herman Kuiphof riep door de nevel van San Siro heen luidkeels en langdurig om een penalty. Tegen de tijd dat de verslaggever aan zijn verontwaardigde ‘hij laat doorspelen’ toevoegde dat dat ‘natuurlijk zeer terecht’ was, had de midvoor het bruine monster al lang en breed over de uitgelopen doelman gelepeld en de cup met de grote oren juichend meegenomen naar Rotterdam. De hele zomer lang kon je in de havenstad ‘op de kiek met de cup’. En al winnen ze in de hoofdstad diezelfde beker nog vierenveertig keer, in en om de Kuip zullen ze tot in de eeuwigheid zeggen dat er toch maar één de eerste kan zijn. Dankzij Ove Kindvall.